Сябры, запрашаем вас на адкрыцце персанальнай выставы Марысі Тульжанковай «Бабуля, я баюся засынаць».

У сваіх творах мастачка даследуе ўзаемасувязь паміж памяццю, дзіцячай уразлівасцю і досведам страты, звяртаючыся да вобразу бабулі не наўпрост, а апасрэдавана — праз мову матэрыялу, назву і знікаючую традыцыю ткацтва, якая сышла разам з пакаленнем бабулі аўтаркі.

Адпраўным пунктам для візуальнага пласта становяцца арнаменты традыцыйных посцілак і пакрывалаў, тканых на Беларусі, якімі накрывалі вясковыя ложкі — аб’екты, звязаныя з інтымнасцю, сном і безабароннасцю.

Аўтарка пераносіць структуру і логіку ткацтва ў медыум жывапісу: рытм, паўтор, аб’ём нітак. Узоры аднак не рэканструююцца дакладна, а падвяргаюцца працэсу распаду і зруху значэнняў. Гэтыя змены не з’яўляюцца рэзкімі — яны выяўляюцца паступова, падобна да страху, які ўзнікае ў момант засынання.

Неад’емнай часткай праекта з’яўляюцца інсталяцыі з нітак, якія ствараюць прасторавыя структуры спляцення і кокана.

Нягледзячы на тое, што каляровая палітра застаецца яскравай і на першы погляд жыццярадаснай, выклікаючы эстэтыку дзіцячых успамінаў, у прасторы выставы нарастае далікатнае напружанне.

Менавіта ў гэтым разыходжанні паміж колерам і распадам формы раскрываецца эмацыйнае вымярэнне праекта.

У «Бабуля, я баюся засынаць» вобраз бабулі функцыянуе як адсутнасць — як перарванае перадаванне ведаў, страчаная бесперапыннасць і патрэба ў абароне, якая больш не мае непасрэднага адрасата.